Hindi ako makatulog! At sa kakapilit kong matulog at tanggalin ang inis sa sistema ko lalo akong naiinis. Ewan ko ba? Nag-i-improve na yata ako, dati kaya ko lang palipasin ang mga ganito pero ngayon parang gusto kong magpakita na naiinis ako at nagagalit din. Meron lang talagang mga bagay or pangyayari na nagbubuwag ng pasensya ko. Ayaw na ayaw ko na ginaganito, kasi ang pakiramdam ko di ako bina-value and that value is equivalent to respect to me. Worst is if the person who did that to me is a person I value. Mas nakakainis, sabagay sabi nga pag mahal mo mas nakakasakit sa’yo. Pakialam ko ba sa ibang tao na hindi ko naman kakilala at hindi ko din binibigyan ng importansya kung ganituhin nila ako.
Sinabi ko sa isa kong blog entry na mahirap akong pangakuan kasi para akong batang mag-expect, ang anticipation ko eh until mangyari ang ipinangako. Kaya habang lumalapit ang araw sa pangako, tumataas ang level of excitement ko pero kung hindi sya matupad, di ako kagaya ng bata na mabilis din mag-recover….madalas malalim ang frustration ko although kaya namang palipasin….iba nalang siguro now! Or pinipili kong maging iba na now. Ayaw ko na na palagi nalang isiping OK lang yan! Gusto ko nang mag-express ng INIS. Kahit naman mabait ako eh di naman ako bato, marunong din akong ma-hurt! Promises, time with friends I value those, at madalas akong hindi nag-o-oo kung I really can't do it kasi ayoko nun pag ako ang ginanun.
Kagabi, habang nagpapahupa ako ng inis…binalikan ko ang instances na nagkaganito ako pero ang reaction ko eh nung una, napahiya sa inasal ko, yung pangalawa nalungkot at asahang sana maging mabait din sila kung ako naman ang mang-ganun sa kanila, pero dito sa bago, mas pinili kong isulat at pag kalmado na ako kausapin ang nagpa-inis sakin. Lilipas naman ‘to! Kagaya ng nakagawian, I just need to let it out!
Yung unang instance, may kaibigan akong nangako na may pasalubong ako from his place. Excited ako to meet him and get my pasalubong, lalo na nung nalaman kong selected few lang ang may pasalubong. Tapos ayun, nagkita kami, walang pasalubong na binigay, kasama pa nga ako nung nagdeliver sya dun sa isa naming friend pero yung sakin, WALA! Inisip ko baka naman nakalimutan lang nya, nahihiya naman akong mag-ask kasi kung ako ang may pasalubong sa friend I would gladly give it as soon as I can. Lumipas ang weeks, wala pa din akong pasalubong….ni-ask ko and I hate it the most, kasi imagine asking or making kulit about a pasalubong na supposed to be di mo pina-follow-up (PAMBIHIRA!). Galit na ako nung nagtanong….kasi sabihing wala kesa paasahin ka ba! Meron naman daw at sa takot saking galit na tanong napilitan syang e-deliver sa office ko ang pasalubong kahit tirik ang araw. Kaya yun nung inabot ang pasalubong, naubos na ang excitement ko kaya di ko na alam pano mag-appreciate. Sabi nya, di mo nagustuhan! Naawa naman ako…kaya sabi ko “sorry, I like it, it’s just that I don’t know how to react!” at sinulat ko sya sa blog ko kasi natimangan ako sa sarili ko. Childish, immature!
Last year naman, meron akong friend na mahilig maglakwatsa at mukhang maayos syang mag-plan ng trips, exciting nga bawat kwento ng mga lakwatsa nya. I had high hopes sa mga future lakwatsa namin. Towards the end of last year nagplano na mag-Anawangin. Di ako nag-plano, kasi inasa ko sa kaibigan, nakarating na kasi sya dun at sya naman eh may plano na. Ayun naubos ang araw, naubos ang mga sasama, dumami ang activities, nawalan ng pera..daming reasons (valid naman!) kaya sige lang, kayang palampasin. So settled, di nalang tuloy, palipasin ang Anawangin, babawi nalang next year (this year na yun!). Pero natuloy ang aking kaibigan at ok naman na yun kasi ni-ask naman nila ako na if itutuloy ba makakasama ako?…eh sabi ko hindi na! Natuloy sila, at nung andun na sila…tawag si kaibigan “Naguguilty ako, kasi andito na kami sa Anawangin, tapos di ka kasama!” Initial reaction ko, “Ano pang magagawa ko, sabi ko naman di ako makakasama, kaya mag-enjoy na lang kayo!” Pero nung napaisip ako, sana lang pag ako din ang nang ganyan, same ang reaction nila sakin….naawa ako sa sarili ko, narealize ko yung joke na mas masakit ang kasama ka sa plano tapos di kasama sa lakad.
At eto na nga yung kanina. Ang rason bakit di ako makatulog kahit kailangan kong matulog kasi gigising ako ng maaga bukas. May kaibigan akong nagpa-set ng kahit short time to make kwento, short lang kasi maglalaro pa naman sya, so OK, I can spare a short time. Nung nag-oo na ako, saka ko naalala na hindi lang pala paglalaro ang schedule ko kahapon, may wedding planning pala kami. Kaya naman ni-inform ko ang kasama ko sa meeting na susunod ako kasi naka-oo ako na mag-spare ng short time sa isang friend. So ok na kami, habol nalang ako. Waiting time, while waiting naman nagta-type ako ng pang-upload sa blog ko, so hindi naman ako idle time lang. Aba, natapos ko na ang blog entry ko, wala pa din ang makikipagkwentuhan sakin. Ni-check ko ang OC at g-chat, offline na sya…so baka naman padating na, pambihira lampas na sa maximum time na na-set, wala pa din..kaya nag-text ako habang papunta na sa planning meeting. Tapos ayun ang kausap ko, naglalaro na nga. Then nung gabi, nagtext naman sya to say SORRY. Ayus naman, sablay lang ang hirit, too busy the whole day kaya nakalimutan ang ni-ask nyang time. Nainis ako kasi ako din po, toooooooooooooo busy din the whole day but was able to remember my spare time for you!!!! May utang ka pang letter na feeling ko wala naman…..kaya matatapos na ang within the week na promise mo eh wala pa din sakin ang letter. Nag-die down na din ang anticipation at excitement ko sa mga nakasulat sa letter na yun. Sana lang ma-mail ng maaga para baka sakaling maaliw pa ako!
Ok na din na parang bata, minsan kailangan ko lang talagang magalit para malaman na may pakiramdam ako….
Ako, past 12 na gising pa, 21 January 2010
Sinabi ko sa isa kong blog entry na mahirap akong pangakuan kasi para akong batang mag-expect, ang anticipation ko eh until mangyari ang ipinangako. Kaya habang lumalapit ang araw sa pangako, tumataas ang level of excitement ko pero kung hindi sya matupad, di ako kagaya ng bata na mabilis din mag-recover….madalas malalim ang frustration ko although kaya namang palipasin….iba nalang siguro now! Or pinipili kong maging iba na now. Ayaw ko na na palagi nalang isiping OK lang yan! Gusto ko nang mag-express ng INIS. Kahit naman mabait ako eh di naman ako bato, marunong din akong ma-hurt! Promises, time with friends I value those, at madalas akong hindi nag-o-oo kung I really can't do it kasi ayoko nun pag ako ang ginanun.
Kagabi, habang nagpapahupa ako ng inis…binalikan ko ang instances na nagkaganito ako pero ang reaction ko eh nung una, napahiya sa inasal ko, yung pangalawa nalungkot at asahang sana maging mabait din sila kung ako naman ang mang-ganun sa kanila, pero dito sa bago, mas pinili kong isulat at pag kalmado na ako kausapin ang nagpa-inis sakin. Lilipas naman ‘to! Kagaya ng nakagawian, I just need to let it out!
Yung unang instance, may kaibigan akong nangako na may pasalubong ako from his place. Excited ako to meet him and get my pasalubong, lalo na nung nalaman kong selected few lang ang may pasalubong. Tapos ayun, nagkita kami, walang pasalubong na binigay, kasama pa nga ako nung nagdeliver sya dun sa isa naming friend pero yung sakin, WALA! Inisip ko baka naman nakalimutan lang nya, nahihiya naman akong mag-ask kasi kung ako ang may pasalubong sa friend I would gladly give it as soon as I can. Lumipas ang weeks, wala pa din akong pasalubong….ni-ask ko and I hate it the most, kasi imagine asking or making kulit about a pasalubong na supposed to be di mo pina-follow-up (PAMBIHIRA!). Galit na ako nung nagtanong….kasi sabihing wala kesa paasahin ka ba! Meron naman daw at sa takot saking galit na tanong napilitan syang e-deliver sa office ko ang pasalubong kahit tirik ang araw. Kaya yun nung inabot ang pasalubong, naubos na ang excitement ko kaya di ko na alam pano mag-appreciate. Sabi nya, di mo nagustuhan! Naawa naman ako…kaya sabi ko “sorry, I like it, it’s just that I don’t know how to react!” at sinulat ko sya sa blog ko kasi natimangan ako sa sarili ko. Childish, immature!
Last year naman, meron akong friend na mahilig maglakwatsa at mukhang maayos syang mag-plan ng trips, exciting nga bawat kwento ng mga lakwatsa nya. I had high hopes sa mga future lakwatsa namin. Towards the end of last year nagplano na mag-Anawangin. Di ako nag-plano, kasi inasa ko sa kaibigan, nakarating na kasi sya dun at sya naman eh may plano na. Ayun naubos ang araw, naubos ang mga sasama, dumami ang activities, nawalan ng pera..daming reasons (valid naman!) kaya sige lang, kayang palampasin. So settled, di nalang tuloy, palipasin ang Anawangin, babawi nalang next year (this year na yun!). Pero natuloy ang aking kaibigan at ok naman na yun kasi ni-ask naman nila ako na if itutuloy ba makakasama ako?…eh sabi ko hindi na! Natuloy sila, at nung andun na sila…tawag si kaibigan “Naguguilty ako, kasi andito na kami sa Anawangin, tapos di ka kasama!” Initial reaction ko, “Ano pang magagawa ko, sabi ko naman di ako makakasama, kaya mag-enjoy na lang kayo!” Pero nung napaisip ako, sana lang pag ako din ang nang ganyan, same ang reaction nila sakin….naawa ako sa sarili ko, narealize ko yung joke na mas masakit ang kasama ka sa plano tapos di kasama sa lakad.
At eto na nga yung kanina. Ang rason bakit di ako makatulog kahit kailangan kong matulog kasi gigising ako ng maaga bukas. May kaibigan akong nagpa-set ng kahit short time to make kwento, short lang kasi maglalaro pa naman sya, so OK, I can spare a short time. Nung nag-oo na ako, saka ko naalala na hindi lang pala paglalaro ang schedule ko kahapon, may wedding planning pala kami. Kaya naman ni-inform ko ang kasama ko sa meeting na susunod ako kasi naka-oo ako na mag-spare ng short time sa isang friend. So ok na kami, habol nalang ako. Waiting time, while waiting naman nagta-type ako ng pang-upload sa blog ko, so hindi naman ako idle time lang. Aba, natapos ko na ang blog entry ko, wala pa din ang makikipagkwentuhan sakin. Ni-check ko ang OC at g-chat, offline na sya…so baka naman padating na, pambihira lampas na sa maximum time na na-set, wala pa din..kaya nag-text ako habang papunta na sa planning meeting. Tapos ayun ang kausap ko, naglalaro na nga. Then nung gabi, nagtext naman sya to say SORRY. Ayus naman, sablay lang ang hirit, too busy the whole day kaya nakalimutan ang ni-ask nyang time. Nainis ako kasi ako din po, toooooooooooooo busy din the whole day but was able to remember my spare time for you!!!! May utang ka pang letter na feeling ko wala naman…..kaya matatapos na ang within the week na promise mo eh wala pa din sakin ang letter. Nag-die down na din ang anticipation at excitement ko sa mga nakasulat sa letter na yun. Sana lang ma-mail ng maaga para baka sakaling maaliw pa ako!
Ok na din na parang bata, minsan kailangan ko lang talagang magalit para malaman na may pakiramdam ako….
Ako, past 12 na gising pa, 21 January 2010
1 comment:
i fink you value your friends so much kaya ka nasasaktan ng ganyan. very much like me ;)
Post a Comment